De cursor knipperde. Ritmisch. Meedogenloos.

Tony staarde naar het witte vlak van zijn scherm alsof het hem iets beloofde. Maar het scherm zweeg. Al dagen. Zijn ogen brandden, niet van slaapgebrek, maar van de leegte die hem terugstaarde. Het wit was geen belofte, het was een afgrond.

Het document heette nog steeds Manuscript_v1.docx, een naam die allang zijn ironie had verloren. Hij had er gisteren een halve pagina aan toegevoegd, en die vanochtend weer verwijderd. Wat overbleef was wat er altijd overbleef: niets. Niets dat knipperde, niets dat hem uitdaagde, niets dat hem verlamde.

Hij hoorde het tikken van de verwarmingsbuizen, het zachte bonken van buren boven hem, een duif op het balkon. Kleine geluiden, maar elke tik, elke vleugelslag leek een herinnering dat de wereld doorging, ook zonder hem. Het waren de enige stemmen die nog tot hem spraken. Zelfs Laurine was de laatste tijd stil geworden. Ze was ergens in de stad. Of bij vrienden. Misschien ook niet. Hij had het niet gevraagd. Zij had niets gezegd. Hun stiltes waren harder dan woorden. Ze verscheen. Ze verdween. Ook al was ze fysiek bij Tony was ze met haar gedachtes ergens anders. Amsterdam was niet meer besproken.

Ze communiceerden in stilte de laatste tijd. In lege blikken, in vergeten zoenen, in onafgemaakte zinnen. Soms leek het alsof ze slechts figuranten waren in elkaars leven, zwijgende lichamen die toevallig dezelfde ruimte deelden.

Tony leunde achterover. Zijn rug kraakte. Hij voelde zich oud, uitgewrongen, terwijl hij pas zesentwintig was. Alsof het gewicht van al die ongeschreven zinnen hem had gebogen. In het document stond nog één zin:

“De dood is een pauze zonder vervolg.”

Het leek een goede openingszin. Of een slotzin. Of allebei. Hij wist het niet meer. Misschien was alles wat hij schreef alleen nog maar epiloog.

Hij dacht aan de man op de N69. Aan het lichaam dat uit de auto werd. Hoe alles stil werd, daarna. Alsof het leven zelf even inhield. Alsof ook de wereld niet wist wat te zeggen.

Misschien was dat wat hij probeerde te schrijven: dat moment vlak na de klap. Het moment waarop het leven zelf besluit even niets meer te zeggen. Dat ogenblik waarin de zinloosheid tastbaar wordt, en waarin de stilte harder klinkt dan elk woord.

Waar zou hij aan hebben gedacht in die laatste momenten? Was het angst? Een schor, hopeloze roep dat dit niet het einde mocht zijn? Schoten al zijn ambities en onbereikte dromen aan hem voorbij terwijl de auto om de eikenboom vouwde? Of was het juist abrupt. Hij reed. Hij probeerde te corrigeren. De adrenaline gierde vrij. En dan: bam. Het stopte. Geen epiloog, geen laatste gedachte. Alleen het scherm dat plots, midden in het verhaal, naar zwart trok, zonder excuses, zonder genade.

Tony stond op, liep naar het raam en keek naar buiten. De lucht was grauw. De stad lag nog te slapen. Ergens beneden op straat huilde een baby. Iemand zette een vuilniszak buiten. Een trein rammelde in de verte.

Leven. Geluid. Beweging.

Maar in hem: stilte.

Hij dacht aan de gesprekken met Laurine. Hoe ze vroeger over alles spraken. Over Sartre, Simone de Beauvoir, Hannah Arendt. Over vrijheid, verantwoordelijkheid, het idee dat we allemaal veroordeeld zijn tot vrijheid.

“Ik weet niet wat ik wil,” had Laurine laatst gezegd.

En hij had toen geantwoord: “Dat weet je al zolang ik je ken.”

Maar nu wist hij het zelf ook niet meer.

Aan de rand van zijn bureau lag een stapel oude aantekeningen. Hij bladerde er gedachteloos doorheen. Ideeën, namen, verhaallijnen. Alles doordrenkt van de hoop die hij ooit had gehad. Dat woorden iets konden helen. Of vasthouden.

Hij las een oude passage, vermoedelijk uit het begin:

“Hij hield van haar alsof de wereld zou vergaan. Niet omdat hij dacht dat het zou helpen, maar omdat hij niet wist wat anders te doen.”

Dat ging over Laurine. Natuurlijk ging het over haar.

Hij sloot zijn ogen. Even maar.

In zijn hoofd flitste een zin op:

“Misschien bestaat liefde niet. Misschien is liefde gewoon de illusie dat iemand ons bestaan tijdelijk minder betekenisloos maakt.”

Hij opende zijn ogen. Schreef het op.

Misschien was dit een begin. Of het einde.

Hij liep naar de boekenkast. De oude namen keken hem aan: Camus, Dostojevski, Kafka, Kerouac. Getuigen van het zinloze, van de last van bestaan. Hij pakte De Mythe van Sisyphus. De rug was gebroken, de pagina’s vergeeld. Op de binnenflap had hij ooit geschreven:

“De zin van het leven is dat het geen zin heeft, maar dat je toch doorgaat.”

Hij herlas het, alsof het door iemand anders was geschreven. Alsof die Tony niet meer bestond. Alsof hij samen net zoals de meeste auteurs in de boekenkast al lang was vergaan en de woorden die ze achter hadden gelaten enkel als een echo diende.

Hij voelde een plotselinge drang om te schrijven. Maar niet aan zijn boek. Een brief. Aan Laurine.

Hij pakte pen en papier. Geen toetsenbord. Hij wilde het voelen.

Laurine,

Ik weet niet waar je bent terwijl ik dit schrijf. Misschien zit je op een terras in de zon, of op de bank bij vrienden. Misschien ben je gewoon in je hoofd, ver weg van mij. En misschien ben ik daar ook wel. Ver weg van jou.

Beide verdwaald in de wirwar van onze gedachtes. Hopeloos op zoek naar een uitweg maar tegelijkertijd ook wetende dat die wirwar dichter bij ons ligt dan de antwoorden die wij zoeken.

Er is iets kapotgegaan tussen ons. Of nee, niet kapot. Het is niet in stukken gevallen. Eerder opgelost. Verdwenen. Zoals sneeuw die smelt voordat je de kans krijgt om er een bal van te maken. Het gebeurde geleidelijk, zonder dat we het merkten, tot er niets meer overbleef om vast te grijpen.

Ik probeer te schrijven. Aan mijn boek. Aan iets wat betekenis moet hebben. Maar alles voelt hol. Elk woord lijkt een echo van iets dat ooit waar was, maar het nu niet meer is. Misschien heb jij dat ook. Misschien is dit het moment waarop mensen afscheid nemen zonder het uit te spreken. Waar de liefde verloren gaat in de stilte van het niet uitspreekbare.

Ik wil je niet kwijt. Maar ik wil ook mezelf niet kwijt. En dat laatste is de afgelopen tijd te vaak gebeurd. Voor een lange tijd dacht ik dat ik mijn woorden was maar als ik nu naar de lege pagina’s blijf staren besef ik dat ik mijn woorden al lang ben kwijtgeraakt. Je hebt me sprakeloos achtergelaten. In stilte. In contemplatie. Vervloekt met vragen wat ik anders had kunnen doen. En als ik terugkijk naar de afgelopen tijd, ben je ook een stukje van jouzelf verloren.

Liefde hoort geen verstikking te zijn. Geen compromis van twee identiteiten die elkaar opeten tot er niets overblijft. Toch voelt het soms alsof we in elkaars schaduw zijn gaan wonen. Alsof ons licht niet meer bestaat, alleen nog de contouren van wat ooit was.

Als ik naar onze oude foto’s kijk, zie ik twee mensen die dachten dat de tijd hen niet kon raken. We lachten, alsof lachen genoeg zou zijn om de dood en het niets buiten de deur te houden. Maar zelfs die beelden lijken nu vreemden. Ik herken ons, maar ik herken ons niet meer.

Ik weet niet of er nog een wij is. Maar ik weet dat ik je mis. Wanhopig. Zelfs als je naast me ligt. En dat gemis is rauwer dan leegte, want het zegt dat je er bent en toch onbereikbaar blijft. Dat je huid naast de mijne ligt en ik je toch niet kan aanraken.

Misschien schrijf ik dit niet voor jou, maar voor het niets zelf. Misschien schrijf ik dit om een bewijs achter te laten dat ik ooit iets voelde. Dat wij ooit iets waren. En als dat alles is wat overblijft, dan hoop ik dat dit papier getuige kan zijn van wat wij niet meer kunnen uitspreken.

Tony

Hij vouwde de brief niet op. Hij zou hem nooit geven. Misschien zou hij hem verbranden. Of verwerken in zijn roman. Misschien bestond dat hele boek alleen maar om dit op papier te krijgen.

Hij stond op, liep naar de keuken, zette koffie. Senseo. Automatische routine. De geur vulde de kamer met iets wat op comfort leek. Hij nam plaats op het balkon, sigaret tussen zijn lippen, net als Laurine.

Misschien rookte hij alleen maar om haar te begrijpen.

De rook kringelde omhoog, verdween in de ochtendlucht.

Hij dacht aan zijn moeder. Haar hoest, haar woorden, haar schuld. Aan zijn vader, een schim in een tropisch land. Aan de cirkel van herhaling. Mensen die elkaar iets beloofden, faalden, en dan doorgingen alsof falen ook maar gewoon menselijk was.

Misschien was dat het echte verhaal. Niet de held. Niet de liefde. Maar de mislukking. De onmacht. De stilte die alles vult wanneer woorden tekortschieten.

Hij dronk zijn koffie. Dacht aan Laurine. Aan de ochtend dat ze zei: “Stel je voor dat ik in die auto zat. Wat zou je doen?”

Wat zou hij doen?

Misschien zou hij eindelijk iets voelen wat hij nu al maanden niet meer voelde. Misschien zou hij juist niets voelen. Misschien was dat het meest angstaanjagende van alles.

Hij tikte op zijn telefoon. Opende WhatsApp. Zag haar naam. Gesprek laatst actief: gisteren, 21:14.

Hij typte: “Ben je vanavond thuis?”

Wiste het.

Typte opnieuw: “Ik mis je.”

Wiste het weer. Dat klonk te zwak, te smekend, alsof hij zijn leegte op haar wilde leggen. Hij wilde schreeuwen: “Ik verdwijn zonder jou, ik ben niets zonder jouw stem” maar zijn duim bleef hangen boven het scherm.

Hij dacht even aan bellen, aan de klank van haar stem die misschien alles had kunnen doorbreken. Maar het idee dat ze niet zou opnemen, of erger nog: dat ze koel zou antwoorden, verlamde hem.

Hij sloot zijn telefoon. Het scherm werd zwart. Het voelde alsof er een hele wereld in zijn hand lag die hij niet kon bereiken. Met lood in zijn borst ging hij terug naar zijn bureau. Open document. De cursor wachtte, knipperend als een hartslag die hem eraan herinnerde dat er nog tijd was, al wist hij niet waarvoor. Hij moest typen die dag. Hij moest iets verzinnen. Niet voor het boek. Niet voor Laurine. Maar voor dat stukje van zichzelf. De

Hij schreef:

“De dood is een pauze zonder vervolg. Maar soms, heel soms, komt er na de stilte een zucht. En in die zucht schuilt alles wat we niet durfden zeggen.

En wellicht wat we hadden moeten zeggen’’

Voor het eerst in weken schreef hij verder. Niet veel. Maar genoeg.

De stilte antwoordde niet. Maar ze had tenminste geluisterd.